کوچه تنهایی

روزي حضرت سليمان (ع ) در کنار دريا نشسته بود، نگاهش به مورچه اي افتاد که دانه گندمي را باخود به طرف دريا حمل مي کرد. وقتی که نزديک آب رسيد. در  همان لحظه قورباغه اي سرش را از آب دريا بيرون آورد و دهانش را گشود، مورچه به داخل دهان او وارد شد، و قورباغه  به درون آب رفت.

سليمان شگفت زده فکر مي کرد، ناگاه ديد آن قورباغه سرش را از آب بيرون آورد و دهانش را گشود، آن مورچه از دهان او بيرون آمد، ولي دانه ي گندم را همراه خود نداشت .

سليمان(ع) آن مورچه را طلبيد و علت را پرسيد.

مورچه گفت: "اي پيامبر خدا، در قعر اين دريا سنگي تو خالي وجود دارد که و کرمي درون آن زندگي ميکند. او نمي تواند از آنجا خارج شود و من  روزي او را حمل ميکنم. خداوند اين قورباغه را مامور کرده مرا درون آب دريا و به سوي آن کرم ببرد.

اين قورباغه مرا به کنار سوراخي که در آن سنگ است مي برد و دهانش را به درگاه آن سوراخ مي گذارد من از دهان او بيرون آمده و خود را به آن کرم مي رسانم و دانه گندم را نزد او میبرم و سپس به دهان همان قورباغه که در انتظار من است باز می گردم که مرا از آب دريا بیرون آورد."

سليمان به مورچه گفت: (( وقتي که دانه گندم را براي آن کرم ميبري آيا سخني از او شنيده اي؟ ))

مورچه: او مي گويد:

اي خدايي که رزق و روزي مرا درون اين سنگ در قعر اين دريا فراموش نمي کني رحمتت را نسبت به بندگان با ايمانت فراموش نکن.