کوچه تنهایی

کودک نجوا کرد : خدايا با من حرف بزن .

         مرغ دريايي آواز خواند کودک نشنيد . . .

سپس کودک فرياد زد : خدايا با من حرف بزن .

        رعد در آسمان پيچيد اما کودک گوش نداد . . .

کودک نگاهي به اطرافش کرد و گفت :خدايا بگذار ببينمت .

           ستاره اي درخشيد اما کودک توجه نکرد . . .

کودک فرياد زد :خدايا به من معجزه اي نشان بده .

          و يک زندگي متولد شد اما کودک نفهميد . . .

کودک با نا اميدي گريست .

 خدايا با من در ارتباط باش . بگذار بدانم اينجايي .

 بنابراين خدا پايين آمد و کودک را لمس کرد .

  ولي کودک پروانه را کنار زد و رفت . . .

  . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

آره خيلي وقتا ما دقيقا همون کودکيم 

حتي خودمون از کودک بودنمون بي خبريم . . .